Friday, 19 August 2011

সপোন






জীৱনটোৱে যেতিয়া কবিতা হয়
সপোনবোৰ সপোন হৈ নাথাকে

কাঙ্খিত সপোনৰ পুৱা
বুকুলৈ মাজলৈ বয় 
উদিত সূৰুযৰ পোহৰ
হেঁপাহৰ ৰূপালী লহৰ

সপোনবোৰ অবিহনে
জীৱনটো হৈ ৰয় উদাস
পোৱা-নোপোৱাৰ দোমোজাত
চুই চাও ৰিক্ত হাত ।

No comments:

Post a Comment